شريك روزهاي تنهايي من اوست

با واژه واژه اشك بيوت عشق را خواهم سرود و در افاق نگاه مهربان و صادقت سير خواهم كرد.ان زمان كه اوار بهانه ها بر سرم فرو ميريزد و ان زمان كه چشمه اشك ها مجال ديدنم نمي دهند نزد ايينه خواهم رفت،شايد ببينم محو چهره ات را در خلوت ايينه،و نگاهم را كه تمنا وار مي بارد بر انان كه تكه تكه قلبم را از من جدا كردند و بلور امالم را خرد مي كنند با دستهاي ضمختشان!!!

اي انكه همه ي اسمان ها و دريا ها در چشم هاي تو خلاصه شده ،به يادت ايينه اتاقم را با گلبرگ هاي ياس پاك مي كنم و انچنان كه دل تو پاك مي شود و من بر بام خورشيد ايستاده و فرياد ميزنم سوگ غمگين لحظه ها را با نام زيبايت ميشكنم

من خسته انتظار توام ،من ترنم نجواي يك عاشق دل سوخته ام.من طنين گريه بر شانه هاي تو هستم.من تشنج اغوش تو در شبهاي تاريك و غم زده ي خود مي باشم.

بيا و با حضورت،با نفست بالين پر تشويش مرا ارام كن.بيا چون بعد از تو هيچ كس نيست تا درد مرا بفهمد و لحظه اي با من همصدا شود.بعد از تو با اوار ويران شده ي دل چه كنم؟؟؟بعد از تو با قلب شكسته ام چگونه سر كنم؟؟؟بعد از تو با كدام مرهم جراحتي كه به عمق اقيانوس ها در دلم فرو ريخته مداوا سازم؟؟؟

در جلوي چشمانم هميشه بعد از تو غم است و پشت سرم هم دريايي از خاطره موج مي زند و مدام بر ساحل دلم مي كوبد و گاه انچنان مي لرزاندم كه گويي تمام جسمم از هم فرو مي پاشد و دوباره به وجود مي ايد.

اگر بيايي به هنگام ورودت فريادي از سر شوق مي كشم ولي چه سود كه هيچ گاه نمي ايي.ولي چه سود كه مي ترسم هيچ وقت حرفهايم را باور نكني.مي ترسم تمام اين  دلباختگي ها در گذر زمان لب طاقچه به سان عكسي قاب كرده باشد كه هرگاه نگاهش ميكني ياد ان زنده شود و بعد از خاطرت كنار رود.مي ترسم عمرم را براي يك عشق بي فرجام گذاشته باشم....

بدان بي تو ميميرم و انگاه تو ديگر كجايي كه جسد مغموم مرا ببيني؟؟؟نيستي كه بفهمي چرا و به چه دليل ديگر وجودي از من حس نميشود!!!

مي دانم كه بارها از من رنجيده اي  ولي بدان كه من هم از تو ازرده خاطر هستم.

كاش تو بر در و ديوار روزهاي رفته مي ديدي انچه كه در دل پنهان كرده بودم...

دل به اقیانوس میدادم ولی                 قسمت من خلوت مرداب بود

سینه ام سوزانتر از هرم کویر              دلخوشیهایش خیال اب بود

شب کنار برکه های دور دست              باز نجوای من و مهتاب بود

نیمه شب بر سنگفرش کوچه ها         باز نجوای این دل بی تاب بود

بازم شرمنده

زندگی مشق شب ماست. آن را مینویسیم ، بد خط ! اشتباه ! غلط غلوط ! هی خط میزنیم! از نو مینویسیم! باز خط میزنیم. و آنگاه که کودکیم ، با مداد مینویسیم! نوشته های مشکل را پاک میکنیم، هرچه پاکن ما بهتر باشد ، بهتر پاک میشود. برخی از این اشتباهات را میتوانیم جوری پاک کنیم که چیزی از آن باقی نماند. برخی از آن ها به خوبی پاک نمیشوند و یک اثری از خود بر جای میگذارند! نوشته هایی که با مداد قرمز نوشته ایم به سختی پاک میشوند و هر کاری هم که کنیم جایشان روی برگه میماند! اکنون بزرگ شده ایم ، میتوانیم با خودکار بنویسیم. چیزی که باید بدانیم این است که خودکار پاک نمیشود! بعضی هامون با روان نویس یا خودنویس مینویسیم که زیباتره ! و... ، اما باید بدونیم که اگه دستمون بلغزه ، جوهر روان نویس یا خودنویس روی نوشته هامون پخش میشه و همه نوشته هامون رو رنگی میکنه ! پس باید خیلی بیشتر دقت کنیم.

زندگی ما اون برگه است و کار هامون هم چیزهایی که مینویسیم ، در کودکی چون با مداد نوشتیم، میتوانیم کارهای بدمان را پاک کنیم. هرچه بزرگتر میشویم، پاک کردن نوشته هایمان سخت تر میشود.

زندگی دیکته ای است که مینویسیم! غلط مینویسیم! پاک میکنیم... دوباره مینویسیم، پاک میکنیم و غافل از اینکه عزرائیل داد میزند: برگه ها بالا!

یا رب امشب چه کنم با غم بیماری دل

به که گویم غم این عشق و گرفتاری دل

هر حکایت به یکی باره شنیدن دارد

تا به کی گوش کنم قصه ی تکراری دل

مردم از بس که دلم جان مرا رنجه نمود

چه کنم با غم هجران و ستمکاری دل

ای وفا در پی معشوق جفا پیشه مکن

که ندارد اثری ناله ی تو زاری دل

قصه ی غربت صحرا شده ام

وسعت درد فقط سهم من است

باز هم قسمت غمها شده ام

دگر ایینه زمن بی خبر است

که اسیر شب یلدا شده ام

من که بی تاب شقایق بودم

همدم سردی یخها شده ام

کاش چشمان مرا خاک کنید

تا نبینم که چه تنها شده ام

خسته ام انگار صد سال پیاده راه آمدم
انگار صد سلسله کوه را روی شانه های نحیفم حمل
کرده ام
انگار هزار سال پلک بر هم نگذاشته ام.

خسته ام آنقدر خسته ام که حتی نام خود را هم فراموش کرده ام و هیچ یادم نیست که برای اولین بار کدام گل را بوییده ام.

من شکل سنجاقکی راکه در کوچه ی کودکی بوسیده ام از یاد برده ام.

خسته ام انگار این جاده های سرد خاکی تمام شدنی نیست.
از دست زمین و آسمان دلگیرم و از درختانی که بی من سبز شده اند گله مند.

خسته ام اما نه آنقدر که نتوانم تو را دوست داشته باشم و از کنار نفس های گرمت بی اعتنا بگذرم.

بگو چقدر به انتظار بشینم که زمان از من عبور کند و ستاره ها شاهد خاموش شدن تک تک فانوس هایم باشند؟

چقدر پیراهن کدرم را در چشمه ی آرزو ها بشورم و روی طناب دلواپسی پهن کنم؟

اگر شوق رسیدن به دست هایت نبود هیچگاه آغوشم را نمی گشودم و اگر صدای گوشنواز تو نبود از گوشه ی تنهایی بیرون نمی آمدم.

اگر شوق دیدن چشمهایت نبود هیچگاه پلکهایم را بیدار نمی کردم و اگر نسیم حرفهایت نمی وزید معنای جهان را نمیفهمیدم.

من خسته ام اما نه آنقدر که نتوانم هرروز بربا شکوهترین قله ی زندگیم بایستم و همراه با ستاره ها و خورشید به تو سلام کنم.

 دو نفر که همديگر را خيلي دوست داشتند و يک لحظه نمي توانستند از هم جدا باشند، با خواندن يک جمله معروف از هم جدا مي شوند تا يکديگر رو امتحان کنند و هر کدام در انتظار ديگري همديگر را نمي بينند. چون هر دو به صورت اتفاقي و به جمله معروف ويليام شکسپير بر مي خورند: « عشقت را رها کن، اگر خودش برگشت، مال تو است و اگر برنگشت از قبل هم مال تو نبوده »...............

وقتي هزار حرف تو سينه ات باشه ولي كسي براي شنيدن نباشه
وقتي ناله هاي شبونه رو فقط خودت بشنوي
وقتي كسي كه مي پرستيش اصلاً ندونه كه تو چه حالي داري
وقتي لحظاتي كه تو به عشقت فكر مي كني اون تو فكر كس ديگه است
وقتي كه غربت دل تنهات رو هيچي بجز اشك آروم نمي كنه
شما بگيد... غير از يه دنيا تنهايي چيه؟!

آنقدر تنها ماندم
که سخن بر گوشه ی لبانم خشکید
و آنقدر غم را به سکوت گفتم
که در گوشه دلم لختید
و تنها خونابه اش چکّه چکّه
گونه هایم را به نم کشید
به غربتم و شاناییم نیست
غروبی سرد و سکوتی سیاه
چنان سایه ی سنگین
سراسر سرنوشتم را فرا گرفته
سرخ سیمایم
نه از سرخاب
که از سوز سرمای سخت سرزمین سالوسیان
و تو ای عزیز
تو که میدنی چنینم
چرا مهر سکوت بر لبانت زدی؟
ای آشنای من
اگر سزوار یاریم میدانی
پیش از آنکه به سوگم بنشینی
با مهر سخنت
به ستیز غصه هایم بشتاب

همیشه به یادت هستم ای تو که ارزوی منی